Het begon allemaal rond men 13 jaar.
Ik begon me meer en meer aangetrokken te voelen voor jongens. In het begin dacht ik: "Neen, dit mag niet, ik wil dit niet. Wat gaan men vrienden zeggen... ".
Hoe langer en hoe meer ik naar jongens keek op straat of op foto's. Zij ik in mezelf: "Sven, je bent fout bezig". Met me dit altijd te verwijten, voelde ik me meer en meer ongelukkiger te voelen.
Ongeveer 1,5 jaar later, ben ik informatie beginnen opzoeken op internet. In het begin dacht ik telkens: "Wat doe je nu? Stoppen, dit is fout! ". Maar meer en meer zocht ik toch informatie, en beetje bij beetje ben ik me beginnen accepteren. Na enige tijd, toen ik alles op een rijtje had gezet, begon ik op homo-datingsite's te kijken en zocht mensen die homo zijn. Ik heb er een paar leuke leren kennen, en door met hen te praten; over mijn problemen en gevoelens voor de jongens, hoe gelukkiger ik me begon te voelen.
Nu 2 jaar later, heb ik me eindelijk geaccepteerd. Een 3-tal maanden geleden heb ik het tegen men aller beste vriendin vertelt dat ik voor de jongens ben. Ze vond dit helemaal niet erg, ze zij: "Kei leuk, kunnen we samen jongens keuren en gaan shoppen! ". Ik voelde me zo gelukkig, dus heb ik het ook tegen 2 andere vriendinnen gezegd en tegen men nicht.
Nu ben ik wie ik ben, wat de anderen zeggen, trek ik me niks van aan! Ik voel me echt gelukkig nu!
Voor al degenen die zich thuis voelen in mijn verhaal, of ook in zo een situatie zitten. Kop op! Je bent helemaal niet fout bezig, je bent wie je bent, laat de anderen zeggen wat ze denken en "Be Yourself" !
♦
